Kızgınım ama,
Kızacak kimse yok.
Ezsem, yıksam ortalığı
ne fayda.
Kaybedilenlerin
dönüşü yok.
Bir mum yaktım,
alevinde yandım ama
aydınlanamadım.
Mum olsaydım,
Hem yanar hiç olurdum,
hem de aydınlatırdım.
Elimde bir balta,
gür ağaçların
ormanındayım.
En cılızını bulsam da,
kessem körelmeden baltam.
Koca çınarların arasında,
Utanarak arıyorum
en cılızını.
Baltam keskin yeterince,
Körelmiş olan
benim zaaflarım.
En cılızını bile kesecek
kuvveti kendimde bulamıyorum.
Sırtımda bir çanta
Elimde bir bilet,
Tek kişilik macera
benimkisi.
Dışardan görüntüm
dökük.
Ama bir o kadar da
özgürüm.
Nerde durucam
bilmiyorum.
Geri dönüşüm
olur mu acaba buralara.
Arzum mutlu
olacağım yerde
kalmak.
Çocuklarım çekik
gözlü olur belki,
Belki de
çikolata renkli.
Macera desem de
Kendini arayıp
bulmak benimkisi.
Bir tokat gibi
çarptı yüzüme
o tarifsiz korku.
Aynalara baktığımda
görüyorum hala izini.
Korku tokadını yedin mi
ne izi geçer ne de acısı.
Kalabalıklar içinde
bir el beklersin seni çeksin.
Ama çaresizliktir
maalesef seni sarmalayan.
Ecel kapıda mı
merak edersin.
Zil çalmasa da
kapının gözünden yoklarsın.
Ölümden daha acıdır
bilinmezlik.
Bilinmezi bilmeye çabalamak
yorar seni,
karartır kalbini.
Kaderin rüzgarına bırak
kendi hayat yelkenini.
Derin nefes al,
ve yaşamanın kokusunu
çek içine şimdi.