Rüzgâr gibi geçti ömrüm
Çok ağırlaştı yüküm
Usanmadım hep sevdim
sevdim dedim beni yedim.
Bu dünyadan vazgeçemedim.
geçseydim yenerdim.
Usanmadım sevdim
ama ben yine tektim.
Kaç yara aldı gönlüm
Bir an hayata küstüm
Beceremedim yine sevdim
kendi kendime yenildim.
Senlerden vazgeçemedim
geçseydim rahat ederdim.
Usanmadım sevdim
Ama ben yine tektim.
Yüz çevirdim
tereddütsüz kalp kırana.
Yüz çevirdim
beni henüz kırmamış olsa da.
Yüz çevirdim
usanmadan dedikodu yapana.
Yüz çevirdim
benim dedikodumu henüz
yapmamış olsa da.
Yüz çevirdim
ayıbını överek anlatana
Yüz çevirdim
ayıbı benim ayıbım olmasa da.
Yüzümü kime dönücem
Sırtımı kime yaslıycam
artık bilemedim.
Kalabalıklar içinde
yalnız kaldım.
Derdimi kendimden
başkasına söyleyemedim.
Marifet hangisidir dosttum
Bilip susmak mı
Söyleyip çekilmek mi
Savaşıp yenmek mi
Hangi savaşı
Kim kazanmış dosttum
Çocukların yetim kaldığı,
Bebelerin ilk adımını
atamadan öldüğü
Hangi savaşı
kim kazanmış dosttum
Sözlükten sileceksen bir kelime
Zafer olsun o bence
Zira hiçbir savaş
zafer ile bitmez
Biz acizlerin
günahlarımıza af beklentisidir
Zafer dediğin dosttum.
Haklıyken haksıza dönersin
öfkeni kontrol edemezsen
mağdurken zalim olursun
hem kendine
hem de karşındakine
Bil ki
öfke sadece zarardır
Senin
kendine kurduğun bir tuzaktır
Yaşın geldi ise kemale
yeter artık
kurma tuzak kendi kendine.
Zil çaldı.
Baktım kapının gözünden
Aşk gelmiş
onca zaman sonra.
Parmak ucumda
yürüdüm içeri sessizce.
Evde değilim sansın
ama yine gelsin diye.