11.12.2016

Mecburi Veda


Oysa ne kadar sırandan bir gündü. Doğru dürüst vedalaşamamıştım bile evden çıkarken akşam geri geleceğimden eminmişim gibi. Bilseydim gün kararmadan birkaç dakika izlerdim bulutları, gün batımını ve denize düşen o kızıl yakamozu. Kısa bir mesaj atardım bilseydim eşime; “Gelemiycem sanırım, ama nedeni ben değilim, sen de değilsin. Nedeni boş, bom boş. Öğreneceksin zaten, üzül ama yıkılma, yıkılma çocuklarımız için…” diye yazardım. Esasında daha çok yazacaklarım var diye düşünürdüm böyle bir durumda ama nedense bu kadar daha yeterli gibi. Ama bilemedim, bu kadarını bile ona iletemedim.

İkinci oğlum daha bebek, bir buçuk yaşında. Onun nasıl büyüyüp serpildiğini göremiycem maalesef. İkisinin de mürüvvetinde gelinlerimi benim adıma kim isteyecek acaba. Neleri merak ediyor insan ölümüne belki dakikalar kalmışken. Bir dolu çuval gibi yığıldığım yerde, her ne kadar hareket etmek istesem sadece gözlerimi oynatabildiğimin farkındayım. Dışardan nasıl göründüğümü merak ediyorum esasında, zira yıkarlarken bedenimi kimseye zorluk çıkarmak istemiyorum, öyle paramparça ve biraz da eksik. Özür dilerim şimdiden tüm sevenlerimden, inanın benim hatam değildi. Elimde olsa sizi en az üzecek şekilde gitmek isterdim bu dünyadan. Ama bilemezdim. O dakika, orada olacağını bu olayın bilemezdim.

Sadece gözlerimi oynatabiliyor olmam hala bir lütuf sanki. Ama bir yandan da kulağımdaki çınlama azalıyor ve inleme çığlıkları duymaya başlıyorum. Duymasam, duymasam, duymadan o inlemeleri kayıp gitsem. Geride bırakacaklarıma rağmen sonumu sabırsızlıkla bekler durumdayım. Çünkü zor, çok zor. Duymak ve yanına gidip kulağına fısıldayamamak diğer eksik kaderdaşımın, “ Bitti, gidiyoruz, rahat ol. Yalnız değilsin, beraber gidiyoruz. Bizim suçumuz değil, üzülme, sadece sonu başlangıç gör, ve başlangıcına merhaba de.” diye.

Sonra gözümün seçebildiği en uzak noktaya odaklanıyorum, yana yığılmış, yere paralel. Bir kol ve bileğindeki camı kırılmış saate takılıyor gözüm. Saat kaç acaba şu an. Sanki çok önemliymiş gibi o dakikalarının adını koymam lazım zihnimde. Sanki günlüğüme not alacağım şu gün şu saatte oldu olanlar diye. Ama daha ürpertici olan ise, o saati tanıyorum ben. Evet o saat eşimin son evlilik yıldönümünde hediye verdiği saat. Birden kolum neden o kadar uzakta diye endişeleniyorum. Kaybolmasın, eksik kalmayayım. Nasıl bir endişe bu. Sanki tüm bedenim bana zimmetli bir emanet ve onu tam olarak geri teslim edebilmek dürtüsü. Ne garip, ne olağan dışı. Kolumu kendime çekmek için son bir gayret ama ancak yaşayınca insanın idrak edebileceği bir durum; kolumu çekip alabileceğim kolum zaten orda. Ama bunu ancak onu almaya teşebbüs ettiğinde fark ediyor insan böyle bir durumda olduğunu.

Siren sesleri, yanıp sönen mavi kırmızı ışıklar. Oysa ben henüz geçiş yapmadım. Diğerlerine benden önce gitseler bari. Benim biraz daha zamanım var galiba. Lütfen yalnızken gitmek istiyorum, ne o ambulansta acınası gözlerle yapılan müdahaleler sırasında ne de hastanede bir umutla bekleyen sevenlerimin acılarına şahit olarak. Belki bencilce, ama bu kadarını çok görmeyin bana. Benim yaşayamayacaklarımın bir kefaleti olarak görün bunu.

Annem, en çok da senin yüreğin bunu nasıl kaldıracak düşüncesi beni ürpertiyor. Yok ürperme değil, üşüyorum, titriyorum. Boynumdan beni hafif gıdıklayarak göğsüme dağılan sıcaklığın kanım olduğunu şimdi fark ediyorum titrerken. Sanırım kanım beni daha fazla taşıyamayacak ve ısıtamayacak kadar azaldı. Nabzımı geri sayan, sayarken seyrekleşen ve yavaşlayan bir gong gibi zihnimde duyuyorum. Annem, bunları yaşamak için doğurmadın sen bu evladı. Haklısın, çok haklısın, ama bilemezdim annem. Çocuklarımın büyüdüğünü görebilmek için değil, eşime bir kez daha doyasıya sarılabilmek için değil, sırf sen evlat acısı yaşama diye bunlar yaşanmasın isterdim Annem.


Ama benim elimde değildi. Ben sadece oradan geçiyordum Annem, yanlış hiçbir şey yoktu gerçekten. Yine de sana karşı kendimi suçlu hissediyorum. Bugün içinde arasaydım seni, annemsin ya derdin ki sezerek, bugün oradan gitme oğlum, başka yerden git derdin. Biliyorum, sen sezer ve derdin. Seni bugün aramadım annem. Beni affet, seni, ailemi, herkesi üzdüm bilemeden. Ama böyle olsun istemezdim Annem, böyle olacağını bilemezdim.

Sıradan bir gündü. Ne rüzgâr farklı esiyordu, ne de güneş farklı kızarmıştı batarken. İçtiğim kahvenin tadı da aynıydı bu sabah, altı değişirken huysuzluk yapan minik oğlumun çıkardığı mızmızlanma sesleri de. Bir ipucu olsaydı, hepinizi nasıl öper koklardım evden çıkmadan. Tüm gün o kokuyu içimde tutardım bir nefes gibi.  Ama… Ama... Sanırım vakit geldi. Son nefesi çekiyorum yanık ve barut kokusuna rağmen. Koşarak gelen sedyelileri seçiyor gözüm. Gülümsüyorum, acaba fark edebiliyorlar mı giderken gülümsediğimi. İnşallah fark ederler ve eşime iletirler; “ Gülümsüyordu”.

10 Aralık 2016’da Dolmabahçe ve Maçka Patlamasında Kaybettiklerimizin Anısına…

Mekanları Cennet Olsun.

Erdem Kıralı

11 Aralık 2016 14:41

7.08.2016

DURUŞ

 
Hoşuma gitsin gitmesin, adamın bir duruşu var ise, benim için toplumsal güdülerle hareket eden sürünün dışındadır kendisi. Duruş sergilemek öncelikle cesaret işidir. Dürüstlük ister. Kişinin kendini olduğu gibi kabul ettiğinin yegane gösterisidir. Çevresinin onu değerleme ve bir sınıfa monte etme endişesi taşıyanlar, istikrarlı bir duruş sergileyemezler. O yanar döner hal ne acizliktir.
 
Esasında duruşun istikrarı da olmaz. Çünkü kişi genel davranış ve tepkilerinde istikrarlı bir tavra sahip değilse, zaten bir duruşu yok demektir. Duruş ben buyum ve bu olmaktan utanmıyor ve korkmuyorum diyenlerdedir. Eminim ki bu cümleleri okurken, içten kendinizi sorguluyor ve duruşum var mı diye gelen iç sesini duymamaya çabalıyorsunuz. Diyeceğim o ki, olduğunuz kişi olmaktan memnun iseniz, aynadaki size saygı duyuyorsanız, duruşunuz sizden kontrolsüz dışarıya hologram bir bedeninizmiş gibi yansıyordur. O yok ise, onu rol ve ikna yeteneğiniz ile çıkartıp sergiye sunamazsınız maalesef.
 
İnsanlar bir arada yaşamak ve paylaşmak üzere planlar yaparlar. Ama birliktelik ihtiyacı, bir lideri takip etmek gerekliliğini de getirir. Liderler, lideri olmaya soyundukları grubun özelliklerine göre donanımlıdırlar. Gerek siyah deri giysileri ile gezginlik yapan, metal müzik dinleyen motor sürücülerinin lideri olsun, isterse fakir ve evsiz kişilere yardım toplayan bir sivil örgütün lideri olsun; ikisinin de liderlik donanımları ve gruplarını etkileme ve motive etme şekilleri birbiri ile benzersizdir. Ama as olan, iki liderinde çevrelerinde beğenilen ve onaylanmış bir duruşları vardır.
 
Duruş sadece liderlerde olur demek istemedim. Lider olanlar ancak bir duruşu olanlar içinden olabilir diyorum. Ama liderlik misyonu olmayan bir şahsiyet de, kendi aile ve arkadaş çevresine karşı, bir duruşa sahip olma sorumluluğunun farkında olmalıdır. Her birey, en azından, kendi çekirdek ailesinin lideridir ve çocuklarına karşı, bir baba yada anne olarak gurur duyduğu bir duruşu sergilemekten çekinmemelidir. Çocukları tarafından istikrarsız bir duruşla yargılanan anne babalar, çoğu zaman çocuklarını haddini bilmez hükmü ile cezalandırır. Oysa sorgulaması gereken, onlara karşı gerçekten bir duruş sergileyip, sergilemediğidir. Çocuklar uydurmazlar, sadece yansıtırlar. Onlar bizim yansımamızdır. Ama yetişkin olmayı olgun olmak sanan bizler, ne kadar ham kaldığımızın bize çocuklarımız tarafından yansıtılmasını pek hazmedemiyoruz öyle değil mi?
 
Şimdi, yaşınız kaç olursa olsun, ödeyeceğiniz her türlü bedeli göze alarak, duruşunuzu sorgulayın. Duruşunuzu taçlandırın, ve çevre değerlemesi korkusunu aşarak, duruşunuzu ışıklı bir reklam tabelası gibi sergilemek için her fırsatı değerlendirin. Göreceksiniz, insanlar, duruşunuzu değerlemekten çok, bir duruşunuz olmasına saygı duyacaklar. Yeter ki siz olduğunuz size saygı duymaktan ve övünerek bunu sergilemekten geri durmayın.
 
 

12.04.2016

Ne yapabildik ki ?

 
Ol dedi olduk da,
Neden yaratıldık bilebildik mi?

Oku diye başladı ilk ayet,
Bir kez tamamını okuyabildik mi?

Hocalara sormaktan vazgeçip,
Ruhumuzu kendimiz besleyebildik mi?

Şeytanın fısıltılarından korunmak için,
Nefsin gözüne yumruğu çakabildik mi?

Dönüşü olmayan yolculuğa çıkmadan,
Hazırım artık hadi diyebildik mi?

Salih kulların sözlerini beğensek de,
Bir tanesi bende var diyebildik mi?

Evrende nokta olamayan şu dünyada,
Ben olmaktan vazgeçebildik mi?

Gelmesine vesile olduğumuz evlatlarımıza,
Varolma amaçlarını öğretebildik mi?

9.04.2016

Biliyorsun ki




Ölmek yeniden doğma tesellisi,
Ama ölene geride kalana değil.

Ölümü bekler her fani,
Takvalısı hasretle, asla korkuyla değil.

Zalim olur kişi ancak kendi ruhuna,
Farkına varır ahirette, bu dünyada değil.

İmanla yaşansa da her nefes,
Son nefes imanlı mı çıkar kesin değil.

Belki bir sadakan seni çeker uçurumdan,
Gönülsüz kılınan namazların değil.

Gösteri dünyası olsa da bu dünya,
İbadetin makbulu görüneni değil.

Dilinin söyledikleri yarasa da cahillere,
Susmak seni alim yapar gevezelik değil.

İlim öğreneceğin kişiyi sen arama,
Ancak o seni bulur, sen onu değil.

Takva ancak yaratandandır sana hediye,
Onu sana verecek O'dur, O' nun kulu değil.

Bir yetimin duası güller açtırır kabrinde,
Geride kalanların mezarına diktikleri değil.

1.03.2015

BEAUTY: A BLESSING OR A CURSE ?

     


     Among the years, standards of beauty have always gone through change. However, the positive and negative effects of being beautiful has not changed for the most part throughout history. They claim that beauty is in the eye of the beholder, but the outcomes may not be that way. 
    
    When beauty is combined with intelligence, knowledge and talent, it presents the whole world some heroines such as Hurrem Sultan or Josephine, just like enormous statues. They are the ones who are able to change the course of history. For those heroines, beauty is only a ticket to set off the road. It does not serve as a ticket for the whole journey.
    
     Next, intelligence serves as a ticket, and it gives them the chance to travel all the way down from the North Pole to the South Pole. Next, there are the ones who suffer from the heavy burden of beauty. Even if they have the chance to start the journey, once they set off, there is something awkward about their credibility. Brands are right there to help them, and they try to make up for their deficiencies by using expensive purses, jewelry, clothes and perfumes.
   
    The luxury to open up new paths by the help of their beauties refrain these people from personal development and cultural growth. The beautiful ones are those who achieve success much more easily with their beauty, especially when compared to the ones who obtain similar achievements through many hardships or exams. That is why the beautiful does not need to equip themselves with extra cultural assets.
   
      In time, beauty turns into a fear they are not aware of. Losing their beauty is like losing their existence, so they try hard to make it live on, since they desire to keep on existing. When they grow old, beautiful people neither find comfort nor feel nostalgic upon seeing their old photos. They silently suffer in pain, just like those who have lost their fortunes. 
   
    They find true love very rarely when they are young. Since they are highly admired and adored, it is difficult for them to realize the one who truly loves. They choose not the one who relates to their soul, but the one who praises their beauty the most. 
   
     Although being present in all circles of life, beautiful people are lonely. The beauty they have, which they believe to have been granted to them as a gift, are in the eyes of the admirers. However, this very beauty turns into a punishment, although they may not be aware of it.

20.07.2014

KNOWING IS A CRIME



 
When we go through an emotional breakdown caused by a heartbreak, does this ever have another reason apart from feeling humiliated by the one we love? Some feelings, however mature you may be, may easily tear you down. If you are a bat, during the day you cannot hunt. You know that, for you, the day is the night.
 
When a person cannot truly analyze oneself, how can s/he know which is better: to hunt during the day or night? In case they see a man diving into the sea with a suit, everyone makes the same comment: “I guess he will commit suicide.” This is the position we put ourselves in, this is how ridiculous we may seem in a relationship. Without knowing we are actually a bat, we look for prey during the day. Or we try to dive into water and get used to getting cold inside with a suit on us. 
 
In a life led in herds, where the funny and contradictory events are abundant, how can the uniqueness of a single person affect the world? The only effect created, may be, the development of one’s own self.

Knowing is a crime; in case you have an obsession for teaching lessons or in case you have an ego. However, if you regard yourself as a deep well, and your knowledge as the water inside, someone will come up and benefit from it, to the extent of the rope they have or how thirsty they are inside. 

12.07.2014

Zamanı Geldi


"Kimsin?" dedim. Ses vermedi. Kim olduğumu biliyorsun dercesine bakıyordu derince. Rahatlığı beni rahatsız ediyordu ama haykıramıyordum. Gitmesini istiyor ama git diyemiyordum. Yüzündeki tebessüme sevinmeli miydim acaba? Kızgın bakmıyordu en azından. Ne kadar da kendinden emin. Nasıl olur da koşulsuz onla geleceğimden emin ki bu denli rahat davranıyor.

"Vakit var mı daha?" derken kendi sesimi ben zor duydum ama o cevabı sözüm biterken anında verdi keskince; "Yeterli vaktin oldu." Başka soru istemez bir ses tonu ile gelen cevap. Zaten bende de başka soru yok ki. Ne de direnme çabası. Sadece bir ürkeklik bilinmezliğe dair.

Ayaklarımdan kan yukarı çekiliyor sanki. Tüm benliğimi bir şırınga ile bir tüpten çekiyorlar gibi. Bedenim gitgide boşalıyor, hafifliyor. Arada direnir olur gibi olduğumda daha şiddetli çekiliyorum içimden içeri. Onu göremiyorum artık ama onun cebindeki emanet gibi hissediyorum aynı zamanda kendimi. Bir koridorda diğer uca doğru hızlıca ilerliyoruz. Geride bıraktığımız noktaya bakma çabalarım.Birileri bedenimin başında tanıdık ama eskisi kadar değil. Peki bedenim orada ise beni kim nasıl nereye götürüyor? Yoksa, yoksa o gün bugün mü. Allah'ım...

Yaratanın isimini söylediğim an sallandı sanki tüm evren. Hem güvendeyim duygusu hem de çocukça bir ürkeklik hata yapmışcasına.

Ondan geldin ona döneceksin.Bunu biliyordun.Artık yok geri dönüşün. Şimdi bir umut bekliyorum hoş karşılarlar beni diye.Tüm hayatım bir satır kadar kısa ve ezberimde her nasılsa. Silmek istediğim dakikalar var ama onları anımsadıkça daha da belirgin ortaya çıkıyorlar.Görünmesinler diye utanarak anımsamamaya çalıştıkça daha da belirgin yüzümü kızartanlar. Utanıyorum. Çok utanıyorum.

Nasıl? Tabi tabi, benim o. O yuvadan düşen güvercin yavrusunu alıp yuvasına koymak için onca çabalayan. On beş yaşımda mıyım? O kadar olmuş mu, dün gibi. Sanki başım okşanacakmış ve bir aferin gelecekmiş umuduna nasıl sarıldım şuan. En azından utancım azaldı şuan biraz. Neden bir ömür ağaçların altından yürümedim ki sanki? Neden bir ömür tüm yuvalarından düşen kuş yavrularını yuvalarına  tekrar bırakmak hayat gayem olmadı? Nasıl atladım bunu. Nasıl vazgeçmişim bu hazdan.


24.06.2014

İroni


 
 
Güneş hayatın kaynağıdır.
 
Toprak ve suya işlevini verendir.
 
Dünyada tüm kaynaklar var iken, hayat kaynağının milyarlarca kilometre dışarıdan geliyor olması ne ironiktir. 
 
Tıpkı insanoğlunun, her şeye sahip olduğunda huzura da sahip olacağı yanılgısı gibi.
 
Güneşini bulamadıkça, toprağın da suyun da yaramaz sana.

Rüzgarın şiddetini ağaçlar yıkılınca algılarsak, öldürülen çocukların vahşetini de ancak dünya yıkıldığında algılayacağız.
 
Vahşet,katliam,infazlar...
 
Bu yakanın maddesel bağımlılığı o yakanın nedensiz ölümlerine neden oluyor.
 
Ruhen körelen toplumlar, refahı, "sahip olmak"ta ararlarken, acizlerin yok olmalarına neden oluyor.
 
Bizler, sahip olmak kavgası içinde iken, onları, "var olmak"tan alıkoyuyoruz.
 
Eğer bir kişi sahip olmaktan vazgeçerse, tanımadığı kimsesiz bir çocuğa var olma şansı vermiş olacaktır.
 



13.04.2014

Tek Yaşa, Tek Öl...


Mesleğini seçenlerden değilim.Ama mesleğimi iyi icra ederim. Çoğu kişi işimi meslek olarak görmeyecek olsa da, müşterilerim işimde uzman olduğumdan emindirler ve ben onları bulmam onlar beni bulurlar.Sanırım mesleğini bir marka melodisinde icra ediyor olmak buna deniyor.
 
Evet ben bireysel bir markayım. Asla kendi reklamını yapmamış ama müşteri memnuniyeti sayesinde en güçlü ve ücretsiz tanıtımı yapılan bir markayım.Sanırım gerçek marklar da böyle oluşuyor zaten.
 
Dediğim gibi ben ne ün sahibi ne de marka olmak istemedim ama işinizi icra edişinizde bir stiliniz var ise ve her zaman müşterinin istediğini beklediğinden de temiz ve kusursuz yerine getiriyorsanız, tüketici krallığının kapıları hatta tahtı size açılıyor kendiliğinden.
 
Bu mesleği bir okulu olsun da ordada öğreneyim çok isterdim ama o zaman sanırım gizemli kimlikler fazla afişe olurdu, belki bir yeraltı okulu olması lazım, yada tibet de himalayaların yüksek ovalarından birinde bir eğitim kampı.Belki de vardır ama olsa idi beni öğretici olarak çoktan davet ederlerdi.
 
Çünkü dedim ya; ben işimde bir markayım. Ve her bitmiş işimin bana ait olduğunu imzam yada logom olan, üçleme ile kendimce tescillerim. Bunu esasında marka logosu olarak düşünmemiş idim başlarda.
 
Bu sadece işimi titiz ve temiz yerine getirmekte kullandığım bir tarz idi.Dedim ya her marka bireyin bir stili olması lazım.Benim en belirgin stilim de bu üçlemedir yani ilk iki atış kalbe, üçüncü ise yakından iki kaş arasına.
 
Benim, mesleğimi icra edişimde net övüneceğim bir husus var ki, asla bir işim hastaneye yani ameliyathaneye sarkmamışdır. Direk siyah ceset torbası ve sonrasında da ayak başparmağında isim etiketi ile morgda istirahat.
 
Her türlü işi almak da sanırım başarımın bir parçası. Asla iş seçmem.Yaşlı, genç, rahip yada serseri farketmez.İş işdir.Önemli olan temiz sonuçlanmasıdır.
 
Sadece zaman kıstası kabul etmem.Yani işin gerçekleşmesi ile ilgili süre vermem. Sıfır şahit ve sıfır ipucu olacak ortam oluşuna dek bekler ve gözlemlerim.Zira şahit olursa onu da temizlemek gerekir ve bunun karşılığında da ücret alamazsınız.Boşa giden ceset torbası yani.
 
İşi aldığım andan itibaren hedef eceli ile ölse bile para hesabıma yatar. Yatmaz ise yatırmayan morg da onun yanında yatar.Basit kurallar, basit dengeler.
 
Özel tasarım taleblerini asla kabul etmem.Yakmak, bıçaklamak, terasdan uçurmak gibi. Benim imzam bellidir.Kaza süsü bana amatör işi gibi gelir.Ben aksine o işin bana ait olduğunu özellikle bilinsin isterim. Şüpheli ölüm benim tarzım değildir.
 
Meslek hastalığı denen ilet ise bizim işde şudur, tek yaşarsın, tek ölürsün. Ve ölüm sonrasını asla düşünmezsin. Hele yeniden dirilecek ve hesap verecek olduğunu hiç düşünmezsin. 
 
Gerçi olaki o gün imzalı işlerim tek tek bana sorulacak olursa, cevabım şu olacak; "Onların hiçbirinin ölmesini ben istemedim, ben olmasam da birisi onları öldürecekti. Ben sadece o işin temiz gerçekleşmesini sağladım.Kesin, acısız ve temiz." 
 
Günah mı sevap mı ? İşte o bana göre sadece bakış açısı. İyi yaptığımdan emin olduğum işimi çok seviyorum, her ne kadar arkalarından ağlayanlar bana şükran duymuyor olsalar bile.

26.03.2014

Israrın Zararı


Denenmişleri denemekten vazgeçemezsin bazı zamanlar. Tüm atasözlerini duymazdan gelir bir umutla tekrar denersin.
 
Değişmez yasaların senin için hususi değişeceğini umut ederek bir daha denersin. Şeytanın bacağı diye betimleyerek bir daha denersin. 
 
Tüm dostların yeter artık dese de bir daha denersin. Göremediğini görenler çevrende çok olsa da onları duyamazsın ve tükenene kadar umudun ısrarcı bir çocuk gibi, kendini azimli diye adlandırarak yine denersin.
 
Oysa bu tekrarlar azimli olmandan değil çaresizliğindendir aslında. Alternatif bulamadığın için olana ısrarla sarılman ve ayrılamaman. 
 
Ulaşamıyorsan istediğine, planlar doğru olsa da sonuçlar istediğin gibi değil ise, vazgeçmeyi ve geri çekilmeyi bil. Geri çekilip kendini dinlemeyi ve izlemeyi bil.
 
O zaman göreceksin ki ya inandığın şey tam hazır değil, yada sen onu gerçekleştirmeye hazır değilsin. 
 
Geri çek kendini. Ve sessiz kal bir süre. Sadece su ve hava yeter bana bir süre de. Hafifle. Hafifle.
 
Bırak yeni kıvılcımlar canlansın beyninin kıvrımlarında. Yeni gelenin çok daha büyük bir balık olduğunu göreceksin.
 
Ve ısrarla denediğin ve istediğinin aslında bu büyük balığı yakalamak için bir yem olduğunu fark edeceksin.
 
İşte o gün, sihri çözeceksin ve sükunetin çığlıklara ve naralara karşı daha gösterişli ve etkileyici olacak.